نوسازی سازه‌های واقع در بافت‌های تاریخی، یکی از پیچیده‌ترین و حساس‌ترین حوزه‌های کاری یک معمار است. این حوزه نیازمند تعادل ظریفی میان حفاظت از هویت فرهنگی و پاسخگویی به الزامات ایمنی مدرن، به ویژه در مناطقی با خطر لرزه‌خیزی بالا، می‌باشد. رویکرد ما در این زمینه، “تقویت غیرتهاجمی” است؛ به این معنی که هرگونه مداخله سازه‌ای باید تا حد امکان پنهان و برگشت‌پذیر باشد تا اصالت بصری بنا حفظ گردد. این مقاله به بررسی تکنیک‌هایی مانند تزریق رزین‌های اپوکسی در ترک‌های سازه‌ای، نصب‌های مهاربندی پنهان با استفاده از فیبرهای کربن (CFRP) و تقویت دیوارها با استفاده از المان‌های سبک می‌پردازد. همچنین، چالش‌های قانونی و بوروکراتیک اخذ مجوز برای چنین مداخلاتی مورد بحث قرار می‌گیرد. هدف نهایی، تبدیل ساختمان‌های قدیمی به فضاهایی امن، زیبا و با کاربری امروزی است، بدون اینکه تاریخچه‌ی آن‌ها قربانی مدرنیته شود.