انتخاب مصالح ساختمانی فراتر از یک تصمیم صرفاً زیباییشناختی یا اقتصادی است؛ این انتخابی عمیقاً روانشناختی است که بر احساسات، سطح تمرکز و سلامتی کاربران تأثیر مستقیم میگذارد. این مقاله به بررسی ارتباط بین بافت، رنگ، دمای سطوح و پاسخهای فیزیولوژیک انسان میپردازد. به عنوان مثال، بررسی میشود که چگونه استفاده از چوب طبیعی میتواند سطح استرس را کاهش دهد در حالی که سطوح صاف و بازتابنده ممکن است باعث افزایش تحریکپذیری شوند. ما در این بحث، بر مفهوم “سکوت حسی” در معماری تأکید میکنیم: فضایی که در آن متریالها با یکدیگر نجوا میکنند نه اینکه با یکدیگر رقابت کنند. از منظر پایداری، نگاهی خواهیم داشت به مصالح با ردپای کربن پایین و محلی که تجربه لمسی غنیتری ارائه میدهند. این متن برای طراحانی است که میخواهند فضایی خلق کنند که نه تنها زیبا به نظر برسد، بلکه “احساس خوبی” داشته باشد و به سلامت روانی ساکنین کمک کند.
